Wzorzec węgierski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 55b
Jest on pierwotnym węgierskim psem pasterskim pochodzącym z Azji. Spełnia doskonale swe zadanie nie tylko jako pomocnik pasterza, lecz także jako stróż. Niektóre okazy większego wzrostu zdały egzamin jako psy służbowe i śledcze.
Wrażenie ogólne. Pies średniego wzrostu, o wyglądzie bezpretensjonalnym, żywy, ruchliwy, inteligentny, silnej budowy, suchej, lecz dobrze umięśniony. Sylwetka kwadratowa. Poszczególne partie ciała trudno ocenić, ponieważ cały pies jest okryty obfitym włosem — długim, falistym, ze skłonnością do spilśnienia. Głowa wydaje się okrągła; oczy ukryte są pod długim włosem niczym pod parasolem. Wskutek zarzucenia długiego ogona na lędźwie, tułów wykazuje linię wznoszącą się do tyłu. Do prawidłowej oceny zarysu tułowia nie wystarczy więc samo spojrzenie. Poszczególne części kończyn również trudno odróżnić.
Głowa. Mała, delikatna .oglądana z przodu okrągła, a z boku — eliptyczna. Część mózgowiowa okrągła. Kufa krótsza od niej, długości równej 35% długości głowy, zaokrąglona. Łuki nadoczne wyraziste. Krawędź czołowa zaznaczona. Nos o grzbiecie prostym, koniec nosa stosunkowo duży, czarny. Uzębienie regularne. Zgryz nożycowy; kły dolne wysunięte nieco ku przodowi, górne przylegają bezpośrednio do nich. Pozostałe zęby pokrywają się. Wargi czarne, przylegające ściśle do zębów. Szczęka i żuchwa równomiernie rozwinięte i mocne. Oczy ciemnokawowe, o prostej oprawie i czarnych krawędziach powiek. Spojrzenie żywe i inteligentne. Uszy osadzone w połowie wysokości mózgowiowej części głowy, opadające od nasady i nie unoszące się nigdy. Małżowina kształtu szerokiej i zaokrąglonej litery V.
Szyja. Ustawiona pod kątem 45° do poziomu, średniej długości i muskularna. Wskutek obfitości włosów nie uwydatniająca się; zbyt wyraźnie zaznaczona jest raczej wadliwa.
Tułów. Wysokość w kłębie tylko nieznacznie większa niż wysokość grzbietu. Kręgosłup mocny, tworzy łuk łagodnie opadający. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, głęboka, długa; z przodu ściśle przylegają do niej przednie nogi. Grzbiet średniej długości, lędźwie krótkie, żebra dobrze wysklepione. T y ł nieco krótki i lekko opadający. Najniższy punkt linii tułowia znajduje się pod klatką piersiową; brzuch ku tyłowi umiarkowanie podciągnięty.
Kończyny przednie. Łopatki ściśle przylegające do klatki piersiowej. Łopatka i ramię tworzą kąt prosty. Ramię średniej długości, muskularne, przebiegające równolegle do podłużnej osi tułowia. Dolny koniec kości ramiennej jest połączony stawem łokciowym z pod-ramieniem. Ramię z podramieniem tworzą kąt 120—130°; staw ten nie może być ani koślawy, ani związany, ani podstawiony pod tułów. Podramię długie i proste, ustawione pionowo; sucha muskulatura. Partia poniżej podramienia powinna być krótka i sucha. Pęcina w stosunku do poziomu ustawiona pod kątem 45°. Łapy krótkie, zaokrąglone, silne. Pazury dobrze rozwinięte, zwarte, koloru szaro-łupkowego. Podeszwy twarde i elastyczne. Kończyny przednie ustawione prosto i rozstawione niezbyt szeroko.
Kończyny tylne. Uda i podudzie długie i silnie umięśnione. Miednica i kość udowa tworzą kąt prosty, kość udowa z kośćmi podudzia kąt 100—110°. Kąt bardziej rozwarty powoduje stromą postawę tylnych nóg, a kąt ostrzejszy — koślawą. Staw skokowy suchy, partia poniżej niego krótka i jednolicie sucha. Śródstopie tworzy z poziomem kąt nieco mniejszy aniżeli śródręcze. Łapy tylne w wyniku tego są dłuższe, pazury silniejsze Podeszwy twarde i elastyczne. Rozstawienie kończyn tylnych nieco szersze niż przednich.
Ogon. Zawinięty, przylega do lędźwi. Długie włosy znajdujące się na ogonie mieszają się w sposób niedostrzegalny z włosem tułowia.
Szata. Skóra zawierająca dużo pigmentu, koloru szarołupkowego, jednolicie pigmentowana we wszystkich tonacjach. Partie skóry nie okryte włosem (nos, krawędzie powiek, wargi) są czarne. Podniebienie jednolicie czarne lub plamiste. Język żywo czerwony. Brak pigmentu na przedpiersiu, na powierzchni do średnicy 5 cm jest dopuszczalny, jak również biała sierść między palcami. Wszelkie inne znaczenia są niepożądane.
Szata składa się z grubych włosów pokrywowych i z puszystego podszycia. Stosunek tych dwu rodzajów włosa decyduje o jakości szaty. Obfity włos pokrywowy i mało puszyste podszycie dają futro luźne, a dużo puchu i mało włosa grubszego jest przyczyną zbijania się i nadmiernego spilśniania włosów. Przy właściwej proporcji obydwu rodzajów włosów okrywa spilśnia się umiarkowanie, co właśnie jest pożądane. Postać szaty zwana sznurową składa się z włosów jednolitych, lecz o układzie ściśle lokowatym. Małe kosmyki u tej odmiany mniej się spilśniają, tworząc raczej długie sznurki. Włosy są najdłuższe na tyle, na lędźwiach i udach (8—18 cm), najkrótsze na głowie i łapach. Trafiają się jednak okazy, u których włos opada prawie do ziemi. Po porodzie, wskutek choroby lub niedożywienia szata może częściowo (na dolnej części tułowia, na brzuchu, na piersi i na wewnętrznej części kończyn) lub nawet całkowicie wylinieć. Właściwą szatę takiego okazu niełatwo jest ocenić. Niepożądany jest włos rozczesany.
Maść. Obecnie hodowane są puli czarne z odcieniem rdzawym, szare w różnych odcieniach i białe (na wystawach ocenia się odrębnie białe i odrębnie czarne z szarymi).