Wzorzec węgierski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 53b
Według Węgrów uchodzi nie tylko za dobrego stróża, lecz także za psa pojętnego i łatwego w tresurze. Jest to zrozumiałe, gdyż komondor, pies pasterski, przez wielowiekowe współżycie z człowiekiem musiał nabyć cech pożądanych. Jako stróż obejścia i stad dorosły pies jest zrównoważony, odważny i bardzo przywiązany. Swemu panu jest całkowicie oddany. Obcych jednak atakuje z pasją, zwłaszcza gdy zmuszony jest do obrony. Jego gniew można nieco stłumić jedynie łagodnością. Dzięki tym cechom komondor, pilnujący stada pasących się zwierząt, spełnia funkcje stróża i obrońcy, zwłaszcza przed drapieżnikami. Nieustraszoną odwagę okazuje zarówno wobec drapieżników jak i wobec psów.
Wrażenie ogólne. Pies duży o powabnej sylwetce, wzbudzający podziw i respekt, a niekiedy obawę. Nie skłonny do pieszczot. Budowa silna, którą jeszcze podkreśla szata — długa, obfita, skołtuniona i spilśniona. Głowa robi wrażenie kłębka włosów wzniesionego nad poziomem tułowia. Ogon obwisły. Szata idealnie piękna jest rzadkością. Przy pilnowaniu stad pies okazuje wielką odwagę. Atakuje bez szczekania. Czuje się na terenie przez siebie pilnowanym jak na swoim, na którym nikt obcy nie może postawić stopy. Jest nieufny. Za dnia komondor lubi spać, ale sen jego nie jest głęboki, przerywany reagowaniem na bodźce zewnętrzne. W nocy komondor jest w bezustannym ruchu.
Głowa. Szeroka, lecz subtelnie wymodelowana, proporcjonalna do tułowia, mimo długiego obfitego włosa. Część mózgowi owa wypukła, dłuższa od kufy. Krawędź czołowa wyrazista. Między łukami jarzmowymi głowa szeroka. Łuki nadoczne dobrze rozwinięte. Kufa graniasta, silna, umiarkowanej długości, Żuchwa silnie umięśniona. Nos tępo zakończony, przy końcu ścięty prostokątnie, czarny; tego samego koloru wargi i krawędzie powiek. Zęby bardzo mocne, o regularnym zgryzie nożycowym. Wargi przylegające ściśle do zębów, wystrzępione w kącikach. Oczy o oprawie prostej, ciemnobrązowe. Powieki ściśle przylegające. Uszy średniej wielkości, osadzone wysoko i od nasady obwisłe w kształcie litery U.
Szyja. Umiarkowanej długości, raczej krótka, bez podgardla i kryzy; noszona pod kątem 35° do poziomu. U psa nie podnieconego tworzy prawie bezpośrednie przedłużenie linii grzbietu.
Tułów. Kłąb dość znacznie wysunięty ku przodowi. Klatka piersiowa miernie głęboka, bardzo szeroka, długa, silnie umięśniona. Grzbiet krótki, szeroki, obficie umięśniony. Lędźwie średniej długości. Brzuch nieco podciągnięty. Zad szeroki, średniej długości, nieco ścięty.
Kończyny przednie. Właściwą ocenę kończyn bardzo utrudnia długie i kudłate owłosienie. Łopatki nieco strome i ściśle związane. Ich zewnętrzna powierzchnia nie odstaje od klatki piersiowej — szerokiej, tworzącej podstawę dla swobodnie osadzonych kończyn, szeroko rozstawionych, ale dobrze związanych z tułowiem. Kościec mocny i masywny. Stawy silnie rozwinięte. Łapy duże, masywne, o zwartych palcach. Podeszwy grube, elastyczne, barwy szarołupkowej. Pazury mocne, szare.
Kończyny tylne. Trudne do oceny, gdyż pokrywająca je sierść jest zawsze spilśniona i kudłata. Ustawione szeroko i prosto, są nieco strome. Pożądane są kończyny silne i muskularne, podudzie długie (w przeciwnym razie włos opadający z tylnych kończyn jest zacieśniony, co stanowi wadę). Łapy dłuższe niż przednie, lecz nie luźne w palcach. Wilcze pazury niepożądane (usuwa się je).
Ogon. Nisko osadzony i wdzięcznie opadający. Koniec wzniesiony do linii poziomej. W podnieceniu wzniesiony do wysokości nasady.
Szata. Skóra silnie pigmentowana, barwy szarołupkowej. Pożądana także silna pigmentacja podniebienia i dziąseł. Niepożądane okazy o słabszej pigmentacji i o różowej skórze.
Tułów pokryty długim włosem. Szata składa się z szorstkich włosów pokrywowych i z wełnistego, delikatniejszego podszycia. O jakości szaty decyduje właściwa proporcja włosów szorstkich do podszycia. Najbardziej pożądany włos skudłacony i spilśniony. Spotykane są też okazy o sierści sznurowato i gęsto skręconej. Sznury te nie ulegają spilśnieniu. Najdłuższy włos {20—27 cm) na zadzie, lędźwiach, udach; średniej długości (15—22 cm) na grzbiecie, bokach klatki piersiowej i na łopatkach; krótszy (10—18 cm) na kufie, szczycie głowy, uszach, szyi i kończynach; najkrótszy (9—11 cm) na wargach i łapach. Po porodzie, wskutek choroby lub złego żywienia komondor może stracić część szaty (na dolnej części tułowia, podbrzuszu, pod piersią i na tylnych nogach); w wyjątkowych wypadkach całą szatę — oprócz okrywy zadu. W takim przejściowym stanie komondory są nieefektowne; nie mogą brać wtedy udziału w wystawie. Sierść liniejąca, podobna do futra niedźwiedziego, ułatwia spilśnienie właściwej szaty. Niepożądana jest okrywa wycze-sana, jak i zupełnie zaniedbana.
Szata nowo narodzonych szczeniąt składa się z delikatnych włosów puchowych, które są białe, lśniące, kędzierzawe lub falujące. Ta pierwsza sierść zostaje zastąpiona młodzieżowym, nie spilś-niającym się jeszcze futrem o średniej długości włosów. Futro to zdobi szczeniaki w wieku 6—9 miesięcy Później okrywa zmienia się na dojrzałą.
Maść. Dopuszczalna tylko maść biała.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie średnio; psy 80 cm, suki 70 cm; dolna granica odpowiednio 65 i 55 cm. Masa: psy — 50—60 kg, suki 40—50 kg.