Wzorzec znowelizowany, nr rejestru FCI 41 a z 24. XI. 1970 r.
Owczarek jugosłowiański szarplaninac hodowany był od niepamiętnych czasów w regionach gór południowo-wschodniej Jugosławii. Dziś jednakże hodowany jest tam w całym kraju; początkowo nosił nazwę ilirski ovcar. Przypuszczalnie przybył z Azji do Europy w czasach przedhistorycznej wędrówki ludów. Pierwotny typ zachował się w regionach ekstensywnej hodowli bydła jako stróż i obrońca stada przed drapieżnikami.
Wrażenie ogólne i charakter. Pies o silnym kośćcu, powyżej średniego wzrostu, proporcjonalnie zbudowany. Wrażenie mocnej budowy powiększa jeszcze obfita szata. Temperament spokojny, dobry charakter, dzielny obrońca, lecz nie kąśliwy. Oddany swemu panu i nie przekupny.
Głowa. Głowa we właściwej proporcji do całości. Długość jej wynosi około 25 cm, co stanowi 40% wysokości w kłębie. Część mózgowiowa nieco dłuższa niż kufa (u suk kufa nieco dłuższa). Pokrywa czaszki lekko wysklepiona. Grzbiet nosa prosty. Linie profilu zbieżne. Część mózgowiowa pojemna, z lekko zaznaczoną bruzdą. Oglądana z boku i z góry — lekko wysklepiona, lecz nie wypukła. Krawędź czołowa ledwie zaznaczona. Kufa krótsza od części mózgowiowej, silna i głęboka i u nasady, zwęża się stopniowo i łagodnie. Nos duży i czarny. Wargi średnio grube i obwisłe, górna zachodzi lekko na dolną, kąciki zwarte. Uzębienie kompletne, zgryz nożycowy. Oczy kształtu migdałowego, niezbyt duże ani wklęsłe. Ciemno- lub jasnokasztanowe, o wyrazie spokojnym, lecz przenikliwym, nigdy lękliwym. Powieki i błony śluzowe widoczne, ciemno pigmentowane. Uszy osadzone na wysokości linii poprowadzonej przez koniec nosa i wewnętrzny kącik oka lubchodzą do wewnętrznego kącika oka. Okryte krótkim i gęstym włosem.
Szyja. Górna jej linia lekko wygięta lub prosta, dolna prosta. Średniej długości ,lecz wskutek długiej i gęstej sierści wydaje się krótsza. Szeroka, głęboka i muskularna, dobrze związana z głową i tułowiem, bez zaznaczonego przejścia. Lekko wzniesiona ponad linię grzbietu. Skóra napięta i bez fałd. Włos obfity, długi i szorstki tworzy u nasady głowy wyraźnie zaznaczony kołnierz, co pozornie zwiększa szerokość i głębokość tej partii głowy.
Tułów. Linia grzbietu pozioma lub lekko opadająca ku tyłowi. U psów wychowywanych w górach tolerowana jest większa wysokość w zadzie niż w kłębie, co jednakże nie jest pożądane. Długość tułowia nieco większa niż wysokość w kłębie. Kłąb lekko zaznaczony i silny, miejsce połączenia z szyją mało widoczne. Klatka piersiowa głęboka, dochodząca do łokcia, średniej długości. Pierś szeroka i muskularna. Obwód klatki piersiowej o co najmniej 20% większy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty i szeroki, niezbyt długi. Partia lędźwiowa raczej krótka, szeroka i muskularna. Zad średniej długości. Brzuch podkasany i muskularny. Dolna jego linia wznosi się łagodnie ku tyłowi. Słabizny dość krótkie, z zaznaczoną wklęsłością.
Kończyny przednie. Ustawione pionowo, proporcjonalne do tułowia. Łokcie na wysokości równej 55% wysokości w kłębie. Łopatki dość długie i szerokie, silnie osadzone na tułowiu. Nieco skośne, ustawione do poziomu pod kątem 65°. Ramię jest ustawione bardziej ukośnie, pod kątem 55° do poziomu. Kąt stawu łokciowego 145°. Łokieć dobrze osadzony, bardzo mało odstawiony od żeber. Przedramię ustawione pionowo, o silnym kośćcu i umięśnieniu, długie, ozdobione piórem. Nadgarstek silny, gruby i lekko zaznaczony. Śródręcze lekko ukośne, szerokie i silne. Łapy owalne, palce wy-sklepione i zwarte. Pazury czarne. Opuszki podeszwowe silne, lecz elastyczne, czarne.
Kończyny tylne. Oglądane z tyłu regularne i nieco silniejsze niż kończyny przednie. Oglądane z profilu również regularne, dobrze ukątowane. Udo muskularne, silne i zaokrąglone, ukośnie ustawione, pod takim samym kątem do poziomu jak łopatka. Kąt pachwinowy nieco bardziej rozwarty (około 125°). Biodra silne i szerokie. Umięśnienie uda schodzi dość nisko, pióra dobrze rozwinięte. Podudzie silne i ustawione pod kątem dość rozwartym (około 130°). Śródstopie nieco mniej ukośnie ustawione niż śródręcze. Zdarzają się ostrogi, lecz jeśli występują, należy je usuwać.
Ogon. Długi, dochodzący co najmniej do stawu skokowego. Łączy się nieznacznie z linią grzbietu. Gruby u nasady, zwęża się ku końcowi. Włos obfity, od spodu dłuższy, tworzy pióro. Ogon wygięty na kształt szabli, w akcji wzniesiony ponad linię grzbietu.
Chody. Krok długi i elastyczny. Płynny i średnio długi. Galop wydaje się nieco ciężki, lecz dzięki długim skokom szybki. Szata. Skóra średniej grubości, elastyczna i przylegająca. Bez fałd. Wszystkie widoczne śluzówki czarne lub ciemno pigmentowane. Włos na głowie, uszach i wewnętrznej stronie kończyn krótki. Na szyi, tułowiu i na tylnej części kończyn oraz ogonie długi, prawie prosty i nieco grubszy. Pod pokrywą podszycie krótkie, delikatniejsze, bardzo gęste i obfite. Długość włosa na kłębie 10—12 cm, nie krótsza niż 7 cm.
Maść. Jednolita. Dopuszczalne wszystkie odcienie od białego do ciemnobrązowego, prawie czarnego. Najwyżej ceniona jest maść szarożelazista i ciemnoszara. Niedozwolona jest maść łaciata i białe plamy. Dopuszczalne małe białe znaczenia na piersi i palcach, lecz niepożądane. U psów pigmentowanych maść zasadnicza jest wyrazistsza na szczycie głowy, szyi i tułowiu. Od spodu tułowia oraz u dołu kończyn maść rozjaśnia się, przechodząc w brudnoszarą lub żółtawą. To rozjaśnienie nie powinno jednak nigdy odcinać się wyraźnie, gdyż stwarzałoby to wrażenie łat.
Wymiary. U psa średnio 62 cm w kłębie, u suk 58 cm. Wyżej cenione okazy większe. Psy o wysokości poniżej 56 cm, a suki poniżej 54 cm wyłącza się z hodowli. Masa psa 35—45 kg, suki 30— 40 kg. Długość tułowia nieco większa niż wysokość w kłębie, u psa w stosunku 10 : 8, u suki 12 : 10.
Wady małe. Niedostateczna wielkość mózgowioczaszki. Kufa nieco zbyt długa. Przerost szczęk. Niedostateczna szerokość lub głębokość klatki piersiowej. Żebra zbyt płaskie lub zbyt wysklepione* Niedostatecznie pionowe kończyny. Szata nieco krótka, ale jednak z zaznaczonymi piórami. Białe znaki na piersi lub łapach. Nieco za krótki ogon. Łapa zajęcza. Inne małe błędy budowy.
Wady poważne. Kufa za długa lub zbyt spiczasta. Uszy wysoko osadzone lub odstające od głowy (nie dość przylegające do policzków). Zgryz kleszczowy. Grzbiet łękowaty. Ogon noszony na bok. Budowa limfatyczna. Inne poważne wady budowy.
Wady dyskwalifikujące. Brak przedtrzonowców. Duża dysproporcja między długością tułowia a wysokością. Wzrost niedostateczny. Włos krótszy niż 7 cm. Duże białe łaty (łaciatość) lub pręgowa-nie. Brak pigmentacji widocznych śluzówek i oczu. Oznaki degeneracji (przodozgryz lub tyłozgryz, wrodzony krótki ogon lub bezogo-niastość, silnie łękowaty grzbiet i inne).